Προσπαθώντας να γίνεις ένα με τους ντόπιους

Όταν μετακομίζεις για πρώτη φορά σε μια νέα πόλη, ακόμα περισσότερο σε μια νέα χώρα, άγνωστη όπως η Ιαπωνία, μπορεί να είναι πολύ συναρπαστικό στην αρχή μέχρι να σε πιάσει μια ξαφνική μοναξιά.

Ήταν ανεπαλάληπτη εμπειρία για μένα να μετακομίσω από την Ελλάδα στην Ιαπωνία για να σπουδάσω ως διδακτορική φοιτήτρια στο Tokyo Tech. Το να είσαι φοιτητής πανεπιστημίου συνοδεύεται από τα προνόμια ενός ευρύ κοινωνικού κύκλου, οπότε – ειδικά αν ζεις σε φοιτητική εστία και παρακολουθείς μαθήματα στην πανεπιστημιούπολη- μπορείς να δημιουργήσεις νέες φιλίες γρήγορα και το όποιο πρόβλημα θα εξαφανιστεί. Όμως αργότερα ένιωσα ότι πραγματικά ήθελα να έρθω σε επαφή με τους ντόπιους, έξω από τη φούσκα του πανεπιστημίου, οπότε προσπάθησα να βρω τρόπους να το κάνω αυτό, και τότε έπεσα πάνω στο MIFA.

Γνώρισα το Meguro International Friendship Association (MIFA) κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης ενός μονοήμερου προγράμματος επίσκεψης σε ντόπιες οικογένειες, το λεγόμενο homestay. Τα homestay είναι εξαιρετικά δημοφιλή στην Ιαπωνία, επειδή φιλοξενείσαι από μια οικογένεια, ζεις την ίδια καθημερινή ρουτίνα με αυτούς, εξασκείς τις ιαπωνικές επικοινωνιακές σου δεξιότητες και βυθίζεσαι σε μια αυθεντική ντόπια ατμόσφαιρα.

Αυτό το τελευταίο κομμάτι είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους ξένους φοιτητές, οι οποίοι τείνουν να ζουν στη δική τους διεθνή «φούσκα» και μπορεί να αισθάνονται αποκομμένοι από τους Ιάπωνες λόγω της διαφορετικής γλώσσας. Ακριβώς έτσι ένιωθα κι εγώ, οπότε η εκδήλωση του MIFA ήταν μια τέλεια ευκαιρία να γνωρίσω νέους (όχι απαραίτητα σε ηλικία) ανθρώπους, εκτός του πανεπιστημίου. Την ημέρα της εκδήλωσης, ήταν παρόντες περίπου 50 άτομα από όλο τον κόσμο. Αφού συστηθήκαμε, μας έφεραν σε επαφή με τους τοπικούς οικοδεσπότες. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να μιλήσεις καθόλου Ιαπωνικά, θα υπάρχει ένας οικοδεσπότης που μπορεί να σου μιλήσει αγγλικά. Έτσι γνώρισα τους «παππούδες» μου στην Ιαπωνία, ένα υπέροχο ηλικιωμένο ζευγάρι που ζει στο Μεγκούρο και ορίστηκαν ως οικοδεσπότες μας. Μαζί με έναν άλλο φοιτητή του TokyoTech από το Πακιστάν, πήγαμε στο σπίτι τους, όπου μας ετοίμασαν γεύμα, συζητήσαμε για τα πάντα, από την αγροτική Ιαπωνία μέχρι τα ρολόγια Seiko και παρακολουθήσαμε μαζί έναν αγώνα σούμο. Από τότε, τους έχω επισκεφτεί μερικές φορές για μεσημεριανό ή βραδινό. Συνήθως, μου λένε ιστορίες για τα ταξίδια τους και στέλνουμε τακτικά ευχετήριες κάρτες ο ένας στον άλλον. Είναι ακριβώς σαν να συναντάς τους παππούδες και γιαγιάδες, σου λένε παλιές ιστορίες, ρωτούν για τις σπουδές σου και προσπαθούν να βεβαιωθούν ότι τρως. Ένα υπέροχο πράγμα να έχεις στην άλλη άκρη του κόσμου, σωστά;

Μετά από αυτό, συμμετείχα και σε άλλες εκδηλώσεις στο MIFA. Σε ένα μάθημα μαγειρικής, έμαθα πώς να φτιάχνω την περίφημη, εξαιρετικά αφράτη ιαπωνική ομελέτα και κοτόπουλο τεριγιάκι. Σε ένα άλλο μάθημα μαγειρικής, εκείνη την εποχή, ως διεθνής συμμετέχων, έπρεπε να παρουσιάσω ένα πιάτο από τη χώρα μου. Εφόσον ψωνίζουμε επί τόπου, ήταν τρομερά διασκεδαστικό να ψάχνω στα σούπερ μάρκετ της Jiyugaoka για αυθεντική ελληνική φέτα. Τέλος, όταν η ελληνική σαλάτα παρουσιάστηκε στο πιάτο, γέλασα απίστευτα βλέποντας τα πρόσωπα των Ιαπώνων συμμετεχόντων να εκπλήσσονται που τα λαχανικά τα τρώμε ωμά. Αυτά τα μικρά πράγματα, το να βλέπεις τα έκπληκτα, προβληματισμένα βλέμματα στα πρόσωπα των ανθρώπων όταν έχουν βιώσει κάτι καινούργιο, είναι αυτό που αγαπώ στη διεθνή επικοινωνία.

Κάθε χρόνο, στις αρχές Φεβρουαρίου, συμμετείχα επίσης ως εθελοντής και ως επισκέπτης στο Διεθνές Φεστιβάλ Ανταλλαγής MIFA. Συνήθως, προσέφερα εθελοντικά τις υπηρεσίες μου στον πάγκο του «world letters», όπου γράφουμε τα ονόματα των επισκεπτών με το αλφάβητο των μητρικών μας γλωσσών. Την τελευταία φορά, εμφανίστηκα επίσης στη σκηνή της παράστασης, ντυμένη με κιμονό, σε μια κοινή πασαρέλα Ιαπώνων και ξένων. Μια άλλη φορά, μου χτένισαν τα μαλλιά σε περίπλοκες πλεξούδες από την Τόνγκα, ένα στυλ που δεν είναι διαθέσιμο σε ιαπωνικά κομμωτήρια (ή ελληνικά εν προκειμένω). Όλο αυτό κατέστη δυνατό επειδή πολλές από τις πρεσβείες του Τόκιο συμμετέχουν στο φεστιβάλ MIFA με περίπτερα τοπικών προϊόντων, χειροποίητων αντικειμένων, τα πιο εκπληκτικά σπιτικά φαγητά και παραστάσεις. Μια πραγματική γιορτή της ποικιλομορφίας στο κέντρο του Τόκιο, που συστήνω ανεπιφύλακτα.