Artist and Researcher

Chloe Pare-Anastasiadou is a visual artist and researcher. Through writing, sculptural installations, and workshops, she explores stellar and geological cosmologies in scientific and local mythologies. Her practice is autoethnographic and processual, incorporating methods such as art practice inquiry and sensory transcription.

She studied Sculpture at the Athens School of Fine Arts and Berlin Weissensee Kunsthochschule. She completed a PhD in Global Arts—Art Studies and Curatorial Practices—at Tokyo University of the Arts as a Japanese Government (MEXT) Scholar. Her doctoral research explored how the materiality of art workshops can communicate personal opinion and critical theory, drawing on posthuman feminist frameworks.

Aside from reading, writing, and making, she competitively fails in board games and joyfully consumes popular media and comedy. She loves going to caves and looking at rocks, and she finds stars on the floor—actions through which speculative universes become tactile experiences.


Η Χλόη Παρέ-Αναστασιάδου είναι εικαστική καλλιτέχνις και ερευνήτρια. Μέσα από γράψιμο, γλυπτικές εγκαταστάσεις και εργαστήρια, εξερευνά αστρικές και γεωλογικές κοσμολογίες μέσα από επιστημονικές και τοπικές μυθολογίες. Η πρακτική της είναι αυτοεθνογραφική και βασισμένη στη διαδικασία, ενσωματώνοντας μεθόδους όπως εικαστική έρευνα και η αισθητηριακή μεταγραφή.

Σπούδασε Γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στη Weissensee Kunsthochschule του Βερολίνου. Ολοκλήρωσε διδακτορικό στις Global Arts—Εικαστικές Έρευνες και Επιμελητικές Πρακτικές—στην Καλών Τεχνών του Τόκιο ως υπότροφος της ιαπωνικής κυβέρνησης (MEXT). Στην διδακτορική της έρευνα εξερεύνησε πώς η υλικότητα των εργαστηρίων μπορεί να επικοινωνήσει προσωπική άποψη και κριτική θεωρία, αντλώντας από μετα-ανθρωπιστικά φεμινιστικά πλαίσια.

Πέρα από το διάβασμα, το γράψιμο και τη δημιουργία, αποτυγχάνει ανταγωνιστικά σε επιτραπέζια παιχνίδια και απολαμβάνει ποπ μέσα και κωμωδία. Της αρέσει να επισκέπτεται σπήλαια, να κοιτάζει πέτρες, και βρίσκει αστέρια στο έδαφος—πράξεις μέσα από τις οποίες οι φαντασιακές συμπαντικές αφηγήσεις γίνονται απτικές εμπειρίες.